انستیتو ادیولوژی آریا ، پنجشنبه 6 ارديبهشت 1397 02:02 قبل‏ازظهر

انواع پردازش

نحوة پردازش در سمعکها به اشکال زیر است:
1-    پردازش آنالوگ: در این نوع پردازش صدا پس از دریافت توسط میکروفون به یک جریان الکتریکی تبدیل شده به آمپلی فایر می رود. موج الکتریکی وارد شده تقویت شده و سپس به خروجی (بلندگو) می رود. در این نوع تقویت امکان اصلاح صدا و افزایش کیفیت آن چندان فراهم نیست. تنها کمی می توان صدای خروجی را از نظر زیر و بمی اصلاح کرد.
2-    پردازش دیجیتال: در پردازش دیجیتال صدا پس از میکوفون به یک مبدل آنالوگ به دیجیتال رفته تبدیل به اعداد 0 و 1 می‌شود و سپس به پردازشگر رفته تقویت شده و انواع اصلاحات بر روی آن قابل انجام است. بر اساس این نوع پردازش است که سمعک دیجیتال، هوشمند و هوشمند بی سیم طراحی شده اند. در این سمعکها امکان فیلتراسیون صدا و حذف صداهای محیطی مزاحم، کنترل بلندی، اعمال تراکم بلندی و فرکانسی و ... فراهم شده است.
در سمعکهای دیجیتال امکان شناسایی محیط فراهم نیست ولی سمعکهای هوشمند ضمن شناسایی محیط امکان انطباق با شرایط مختلف شنیداری در محیطهای (گفتار، گفتار نویز و نویز تنها) فراهم می شود. در سمعکهای هوشمند بی سیم ارتباطات بی سیم بین دو سمعک برقرار می شود (مثلاً با کم کردن یکی صدای دیگری کم می شود یا اگر تلفن روی هر یکی گذاشته شود صدای دیگری قطع می شود تا صدای محیطی، مزاحم درک گفتار با تلفن نشود) در این نوع سمعکها امکان استفاده از امواج بلوتوث (برای برقراری ارتباط با موبایل، کامپیوتر، تلویزیون و خط تلفن ثابت) فراهم شده است و نیز کاربرد کنترل از راه دور هم در آنها توسعه یافته است. امکان استفاده از میکروفونهای زوم دار نیز در سمعکهای هوشمند و هوشمند بی سیم به حد تعالی رسیده است.